. فَدَعا رَبَّهُ پس بخواند موسى پروردگار خود را أَنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ مُجْرِمُونَ به اينكه اين گروه قبطيان قومى گناه كار و مستحق عذابند خداوندا عذاب بر ايشان نازل كن حق سبحانه و تعالى نيز دعاى وى را بهدف اجابت مقرون گردانيد فَأَسْرِ بِعِبادِي لَيْلًا پس وحى كرد خداى تعالى به او كه ببر بندگان مرا در شب يعنى بنى اسرائيل را در شب ازين شهر بيرون به بر إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ بدرستى كه شما از پى در آيندگانيد يعنى چون فرعون و قوم او خبر بيرون شدن شما بشنوند در عقب شما روان خواهند شد و وقتى كه به كنار درياى نيل رسيدند عصاى خود را بر آن دريا زن تا شكافته شود و بقدرت ما راهها در آن پيدا گردد و تو با بنى اسرائيل از آنجا بگذريد وَ اتْرُكِ الْبَحْرَ و بگذاريد دريا را رَهْواً حالكونى كه ساكن و آرميده است و مراد از ترك بحر ساكنا اينست كه نوبت ديگر عصاى خود را بر دريا مزن تا آنكه آبها در دريا با يكديگر التيام يابند و راه تردد قبطيان بسته گردد بلكه به همان طريق كه راهها در آن پيدا شده بگذار تا قبطيان از آن راهها به دريا در آيند و غرق شوند إِنَّهُمْ جُنْدٌ مُغْرَقُونَ بدرستى كه ايشان لشكريند غرق شدگان و بعد ازين حق سبحانه و تعالى خبر از حال مغرقين ميدهد كه : [ سوره الدخان ( 44 ) : آيات 25 تا 29 ] كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ ( 25 ) وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ ( 26 ) وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ ( 27 ) كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ ( 28 ) فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ ( 29 ) كَمْ تَرَكُوا بسيار ترك كردند و واگذاشتند اين قبطيان پس از غرق شدن مِنْ جَنَّاتٍ از بوستانهاى پر اشجار وَ عُيُونٍ و چشمه‌هاى آب روان وَ زُرُوعٍ و كشت زارها وَ مَقامٍ كَرِيمٍ و منزلهاى نيكو و مجالى آراسته وَ نَعْمَةٍ و نيز گذاشتند تنعم و عيشى را